تعیین نیاز سرمایی درختان گیلاس یکی از عوامل مهم در گزینش محل برای باغ های گیلاس می باشد. برای تعیین نیاز سرمایی جوانه های گل گیلاس (یازده رقم ایرانی و سه رقم خارجی) شاخه های حامل جوانه های گل در پاییز 1379 قبل از آغاز سرمای موثر جمع آوری شدند و تحت تیمارهای مختلف سرمایی قرار گرفتند. بررسی جوانه های گل رقم های مورد مطالعه با نگهداری شاخه های بریده شده در شرایط سرمایی موثر (1±5 درجه سانتی گراد) و به مدت 500 ، 700 ، 900 و 1100 ساعت مشخص نمود که این رقم ها دارای نیازهای سرمایی  متفاوتی می باشند. به طوری که رقم های 'سلیژ بلامارکا'، 'فراسیدا' و 'قرمز رضاییه' دارای کمترین نیاز سرمایی و رقم های 'محلی کرج'، 'اراک'، 'ناپلئون'، 'سیاه مشهد'، 'حاجی یوسفی' و 'مشهد' دارای بیش ترین نیاز سرمایی بودند. همچنین پایان یافتن دوره خفتگی جوانه ها به تدریج با تجمع واحدهای سرمایی در شرایط مناسب دمایی اتفاق می افتد.

شوری یکی از مهمترین موانع تولید محصولات زراعی در مناطق خشک و نیمه خشک جهان است که عملکرد گیاه زراعی را به روش های مختلف تحت تاثیر قرار می دهد. کاهش سطح برگ بعنوان نخستین اثر شوری، توانایی بالقوه گیاه جهت فتوسنتز را کاهش می دهد. به همین ترتیب تخریب کلروفیل توسط یون های سمی از جمله سدیم، کاهش فتوسنتز را به دنبال خواهد داشت. یونجه که بعنوان یک گیاه نسبتا متحمل به شوری شناخته شده، عموما در قالب 3 مرحله رشدی مورد مطالعه قرار می گیرد: 1- جوانه زنی 2- ظهور گیاهچه و رشد ساقه های هوایی 3- رشد گیاه بالغ. در این مطالعه واکنش فتوسنتزی 4 رقم یونجه بومی ایران در شرایط تنش شوری و رابطه آن با وزن خشک اندام هوایی، سطح برگ و محتوای کلروفیل برگ ها مورد بررسی قرار گرفت. با افزایش شوری محیط، میزان تجمع ماده خشک در اندام هوایی (عملکرد) تمام ارقام، در هر 3 مرحله هستی زایی (گیاهچه ای یا برداشت اول، برداشت دوم و برداشت سوم) بطور معنی داری کاهش یافت. اگرچه بیشترین وزن خشک اندام هوایی در مرحله گیاهچه ای مربوط به رقم شیرازی، در برداشت دوم مربوط به رقم همدانی و در برداشت سوم نیز مربوط به همین رقم (همدانی) بود، اما متحمل ترین ارقام نسبت به افزایش شوری محیط در این مراحل بترتیب ارقام شیرازی، همدانی و بمی بودند که از کمترین میزان کاهش وزن خشک اندام هوایی در شرایط تنش شوری برخوردار بودند. افزایش شوری سطح برگ تمام ارقام مورد مطالعه را در هر 3 مرحله رشدی کاهش داد. در مرحله گیاهچه ای سطح برگ ارقام همدانی و شیرازی بطور معنی داری بیشتر از 2 رقم دیگر بود. در برداشت دوم نیز علی رغم اینکه همین دو رقم دارای سطح برگ بیشتری بودند، اما تفاوت ها معنی دار نبود. در برداشت سوم نیز ارقام همدانی و شیرازی دارای سطح برگ بیشتری نسبت به دو رقم دیگر بودند. بدین ترتیب می توان به وجود یک رابطه مستقیم بین سطح برگ و وزن خشک اندام هوایی پی برد. عملکرد ارقام یونجه در طی 3 مرحله مورد بررسی دارای یک روند افزایشی بود که حاکی از افزایش تحمل به شوری ارقام با پیشرفت مراحل رشد و توسعه گیاه است. سطح اول شوری (7 دسی زیمنس بر متر) غلظت کلروفیل را در برگ ها کاهش داد، در حالیکه در سطح بالاتر شوری (12دسی زیمنس بر متر) غلظت کلروفیل در برگ افزایش یافت. شوری میزان تبادل دی اکسید کربن را در تمام ارقام مورد مطالعه افزایش داد. افزایش معنی دار غلظت کلروفیل در سطح دوم شوری، با افزایش معنی دار فتوسنتز در این سطح همراه بود. با توجه به اهمیت فرایندهای فیزیولوژیک در ایجاد و هدایت مکانیسم های تحمل به شوری، مطالعه سایر خصوصیات فیزیولوژیکی موثر در مقاومت به شوری نظیر فرایند انتقال کربوهیدرات ها و نیتروژن از ریشه به شاخساره نیز می تواند در مطالعات آتی از جایگاه ویژه ای برخوردار باشد.

حفاظت و جلوگیری از خروج غیرقانونی ذخایر ژنتیکی (ژرم پلاسم) انگور به عنوان مهم ترین سرمایه های کشور، نیازمند شناسه دار کردن رقم های تجاری و بومی و ثبت آن ها در مراکز بین المللی است. این پروژه برای تمایز و ارزیابی مهم ترین رقم های تجاری انگور ایران (فخری، پیکانی کاشمر، خوشناو، ریش بابای سفید و قرمز، بیدانه ی سفید و قرمز، شاهرودی، شصت عروس، یاقوتی، عسکری و میش پستان) بر پایه ی صفت های ریخت شناختی (مورفولوژیک) یا ساختار ظاهری و فیزیولوژیک با هدف ثبت آن ها در مرکز بین المللی حفاظت از رقم های گیاهی (UPOV) در استان های قزوین و آذربایجان غربی انجام شد. صفت های رویشی و زایشی بنا بر دستورکار آزمون های تمایز، یکنواختی و پایداری (DUS) طی دو سال در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد صفت های کمی یا کیفی به تنهایی قادر به تمایز رقم های انگور موردبررسی از یکدیگر نیستند. لیکن استفاده از ترکیب برخی از ویژگی های کمی و کیفی به عنوان صفت های کلیدی، کارایی کامل دارد. به طوری که با کاربرد امتیازهای یازده صفت شامل شمار پیچک های متوالی، شکل پهنک برگ کامل، مقطع عرضی برگ کامل، شمار پارپهنک (lobe)، شکل دندانه، زمان آغاز رسیدن حبه، اندازه، شکل و رنگ پوست حبه، میزان آنتوسیانین گوشت و تشکیل دانه، به عنوان یک "گیاه کد" و یا بروز چهار صفت شامل رنگ میوه، تشکیل دانه، طول پیچک و مقطع عرضی برگ کامل، رقم ها به طور دقیق از همدیگر متمایز شدند. بنابراین ثبت صفت های ظاهری، راهکاری ساده و مناسب برای جداسازی رقم های انگور است و جز در موارد خاص، نیاز به انگشت نگاری ژنتیکی نیست.

کشت یونجه های یکساله یکی از راههای افزایش تولید علوفه با کیفیت بهتر و همچنین افزایش کمیت تولید علوفه در اراضی دیم کم بازده و کمک بازده و کمک به احداث چراگاه می باشد. بدین منظور با انتخاب ارقامی از یونجه های یکساله اصلاح شده برای شرایط دیم و یک گونه بومی در ایستگاه تحقیقاتی مراوه تپه استان گلستان در شرایط دیم آزمایش سازگاری و بررسی تولید کمی و کیفی انجام شد. گونه ها و ارقام یونجه یکساله مورد نظر عبارتند از:(Mogul و Medicago truncatula cv. (Caliph و cv. (Sava, Robinson Medicago scutellata) و گونه بومی M. minima به عنوان شاهد استفاده شد. آزمایش در طرح بلوک کامل تصادفی در چهار تکرار اجرا شد. برداشت علوفه در مرحله ده درصد گلدهی انجام و پس از خشک کردن در هوای آزاد توزین شد. نتایج نشان داد که عملکرد علوفه در سالهای اجرای طرح اختلاف معنی داری در سطح 0.01 داشته، به طوری که در سال اول رقم 746.3 Robinson کیلوگرم در هکتار بیشترین و در سال دوم رقم Mogul با 1179.1 کیلوگرم در هکتار بیشترین تولید را داشتند. از لحاظ کیفی نیز ارقام اختلاف معنی داری در سطح 0.01 داشتند. تولید پروتئین در رقم Robinson، 139.4 کیلوگرم در هکتار در سال اول و در سال دوم 185.4 کیلوگرم در هکتار برای رقم Mogul بوده است. در سال سوم پس از کاشت، تغییرات جوی شدیدی نسبت به دو سال قبل اتفاق افتاد، به طوری که بذرها جوانه زده، اما بلافاصله سرمای شدید و مداوم توام با بارندگی و برف باعث شد که قبل از خروج گیاهچه، آنها به طور کلی سرمازده و از بین رفتند. این موضوع نشان می دهد که یونجه های یکساله ممکن است در برخی سالها تولید خوبی داشته باشند و در برخی سالها عوامل محیطی باعث گردد تا تولید نداشته باشند. تجزیه مرکب اثر ارقام و اثرات سال- رقم بر تولید علوفه خشک و پروتئین به ترتیب در سطح 0.05 و 0.01 معنی دار شد.

شپشه برنج sitophilus oryzae یکی از آفات مهم غلات به ویژه گندم و برنج انباری است. در این تحقیق، بیولوژی رفتاری شپشه برنج روی پنج رقم برنج بومی استان مازندران (طارم محلی، ندا، نعمت، فجر و خزر) در سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت. این آزمایش در دمای 28±1 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 5±75 درصد انجام شد. برای هر رقم به طور جداگانه ظرف شیشه ای تهیه شد و میزان 30 گرم از دانه های برنج درون آن ریخته شد. در هر شیشه 35 جفت حشره نرد و ماده 1 تا 3 روزه به منظور تخم گذاری رها سازی گردید و مدت زمان مراحل مختلف تخم، لارو، شفیره و حشره بالغ تعیین شد. ارزیابی نتیاج که بر پایه طرح کاملا تصادفی و با سه تکرار و مقایسه میانگین ها با استفاده از آزمون چند دامنه ای دانکن رشد جنینی این حشره روی ارقام مختلف برنج نسبت به هم تفاوتی ندارد.  طولانی ترین دوره لاروی نیز مربوط به ارقام فجر و خزر و کوتاه ترین دوره لاروی روی رقم ندا و طارم محلی بوده و طولانی ترین دوره شفیرگی روی رقم فجر و کوتاه ترین دوره شفیرگی روی ارقام ندا، نعمت، طارم محلی بود. بیشترین دوره توقف حشره داخل دانه و چرخه کامل شحره روی رقم فجر مشاهده شد.

زمان بسیار زیادی از اولین تجربه تکثیر درون شیشه زیتون می گذرد اما وجود چیرگی انتهایی بسیار قوی در مرحله نوساقه زایی که از طریق تیمارهای مختلف سایتوکنینی نیز قابل کنترل نیست، امکان تکثیر آن را به روش درون شیشه محدود ساخته است. تعیین غلظت مناسب دایک گولاک سدیم برای کاهش اثر چیرگی انتهایی ودر نتیجه افزایش راندمان نوساقه زایی، و همزمان امکان افزایش توانایی تکثیر جوانه های جانبی تحت تاثیر دو کیفیت نوری مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی، تیمار های آزمایشی با 4 تکرار و 4 نمونه در هر تکرار انحام شد. بعلاوه، حداقل زمان مناسب برای کاهش چیرگی انتهایی توسط دایک گولاک سدیم و در عین حال تحریک رشد جوانه های جانبی زیتون رقم زرد مورد بررسی قرار گرفت. بیشترین میانگین نوساقه زایی (22/ 0 ± 10/3 عدد به ازای هر ریزنمونه) در غلظت 5 میلی گرم بر لیتر دایک گولاک سدیم در نور فلورسنت سفید و طی مدت 21 روز پس از کشت مشاهده شد. تعداد نوساقه های ایجاد شده بیانگر اثر منفی کاربرد همزمان نور قرمز و دایک گولاک سدیم بود. با اینکه رشد طولی ریزنمونه ها در هر دو کیفیت نوری روند نزولی را با افزایش غلظت دایک گولاک سدیم نشان داد اما، رشد طولی جوانه ها در نور قرمز و در غلظت های ثابت دایک گولاک سدیم در مقایسه ی با نور فلورسنت سفید بیشتر بود. براساس نتایج بدست آمده به نظر می رسد دایک گولاک سدیم و نور قرمز نوعی اثر بازدارندگی در تقابل با یکدیگر اعمال می کنند و اثر دایک گولاک سدیم در افزایش نوساقه زایی تنها در نور فلورسنت سفید مشاهده می شود.

یکی از مهمترین مشکلات تولید زردآلو خسارت های شدید ناشی از سرماهای دیررس بهاره است. شناسایی ارقامی که در این شرایط از نوسانات عملکرد میوه کمتری برخوردارند از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سرمای بهاره بر عملکرد میوه و ویژگی های فنولوژیکی و فیزیولوژیکی 26 رقم زردآلو در شرایط طبیعی صورت گرفت. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در ایستگاه تحقیقاتی کشاورزی گریزه سنندج طی سال های 1386 و 1387 انجام شد. آسیب سرمازدگی به صورت سیاه شدن بافت مادگی گل و یا سیاه شدن دانه در میوه های تشکیل شده مشاهده گردید. بر اساس نتایج حاصله، اختلاف معنی داری از نظر کلیه ویژگی های مورد ارزیابی بین ارقام وجود داشت. رقم درشت ملایر زودگل ترین رقم اما دارای بیشترین طول دوره گل دهی بود. بیشترین آسیب سرمازدگی بهاره در رقم قرمز شاهرود مشاهده گردید. رقم محلی جهانگیری بیشترین میزان تشکیل میوه (22.88%) را نشان داد اما رقم تیلتون دارای بیشترین عملکرد (22.63 کیلوگرم در هر درخت) بود. رقم محلی قمیشلو دیرگل ترین رقم بود و کمترین میزان تشکیل میوه (4.87%) و کمترین عملکرد (2.67 کیلوگرم در هر درخت) را نشان داد. نتایج نشان داد دامنه تاریخ گل دهی در ارقام زردآلو کوتاه بوده و ارقام دیرگل کم بارده بودند. همبستگی مثبت و معنی داری (P<0.01) بین میزان تشکیل میوه در هر رقم با میزان پرولین و پتاسیم بافت مادگی و عملکرد آن رقم مشاهده گردید. ارقامی که دارای میزان پرولین و پتاسیم بیشتری در بافت مادگی گل بودند، احتمالا به دلیل مقاومت نسبی گل به سرما از نوسان عملکرد کمتری تحت شرایط سرمای بهاره برخوردار بودند. بر اساس نتایج این پژوهش ارقام تیلتون، رویال، درشت ملایر، قربان مراغه، هشتالویی، خرمتا 1 و خرمتا 2 برای مناطقی که احتمال خطر سرمازدگی بهاره وجود دارد مناسب می باشند.